Ik ben schuldig...

Ja, ik geef het toe, ik beken dat ik schuldig ben… eindelijk.

Herken je dat? Zo’n gevoel van: ‘Krijg allemaal wat…‘ En laat ik het wat dan maar even voor wat het is laten. Dat gevoel van ‘barst maar lekker’met al je gedoe, ik kap ermee en doe lekker wat ik zelf wil.’

Heerlijk toch? Laat dat vooral gewoon blijven, dit zegt iets over jou. Over hoe jij tegen iets aan kijkt en of iets klopt of niet.

Ik beken eerlijk dat ik de laatste maanden dat gevoel van ‘barst… heel sterk heb. Ik vind mezelf een mensen-mens en de afgelopen maanden lijkt het wel of echt contact niet meer mag.

Ik baal enorm dat ik daardoor mijn vak, mijn passie niet mag uitoefenen in de zin van massage(therapie) geven. Ja ja en ik weet het, met mij nog heel veel anderen. Mensen die hun bedrijf de laatste maanden kapot hebben zien gaan en nog los van hun bedrijf, misschien wel hun levenslust kwijt zijn geraakt. Ik merk dat in ieder geval wel bij mezelf.

Dualiteit

Juist dan in dit soort tijden waarin er van alles niet meer mag en die boodschap – al dan niet voorzien van allerlei bijkomende argumenten – verteld wordt voel ik ook een enorme kracht in mezelf.

Een kracht die duidelijk aanwezig is en me zegt dat ik nog even geduld mag hebben. Geduld om mezelf voor te bereiden op de tijd die eraan komt. Geduld om die mensen te helpen die letterlijk vast lopen in zichzelf of in een systeem waarin ze niet gehoord of gezien worden. Mensen die emotioneel en mentaal overspoeld worden door wat ze zien en/of horen en zichzelf kwijt raken in wat er nu gebeurd.

Ik voel een kracht die ik herken als veerkracht waardoor ik weer uitgedaagd word, te kijken naar wat nog wel mogelijk is. Ik word weer creatief en voel een drive om te kijken naar andere opties waardoor ik toch nog steeds die mensen kan helpen die vastlopen of vastzittenMensen die vastgelopen zijn in angst, onzekerheid, boosheid of frustratie. Mensen die lichamelijk vastzitten omdat ze hele dagen thuis werken.

Het is dubbel voor mij deze periode, enerzijds dus geen massage(therapie) mogen geven en tegelijkertijd nu de tijd te hebben om weer in de boeken te duiken. Me te verdiepen in allerlei zaken zodat ik mensen op een andere manier kan helpen. Bijvoorbeeld met online coaching of afstandsbehandelingen. En hoe gaaf is het om te merken en als feedback terug te krijgen dat afstandsbehandelingen net zo effectief zijn als een behandeling in mijn praktijk.

Dubbel omdat ik me af en toe geremd voelt in het leven van mijn passie, mensen in beweging brengen. Op die momenten ervaar ik dat allerlei emoties en gedachten naar boven komen. Gelukkig herken ik die gevoelens en gedachten redelijk snel zodat ik weer kan ‘aanhaken’ op dat wat me weer energie geeft.

Wat me energie geeft in deze tijd is lekker naar buiten gaan. Lekker, samen met mijn hondje Pluto buiten zijn. En tijdens zo’n wandeling komt er dan van alles naar boven. Ideeën die ik straks in een sessie of behandeling kan toepassen of juist kan aanbieden als op zichzelf staand item zoals persoonlijke visualisaties die helpen in een helingsproces. Ik weet inmiddels al dat mijn visualisaties heel effectief zijn en ik heb hier al wat langer het gevoel bij dat ik er wat mee mag gaan doen.

Nieuwe ontwikkelingen dus die me veel energie geven. Bijzonder genoeg geeft deze periode van ‘niets’ doen mij ook inzicht in mezelf. Ik merk dat juist al die eigenschappen van mij uniek zijn en dat ik die mag benutten zodat ik met mijn eigenschappen iets toe kan voegen aan deze wereld. Ik hoef niet hetzelfde te zijn als jou, ik ben anders en daar ben ik heel blij mee.

Wat maakt jou uniek?

Als ik naar mezelf kijk wil ik graag mezelf zijn, met mijn eigen mening en visie op iets. Dat ik, juist doordat ik mezelf ben, iets toevoeg aan de wereld. Dat ik mensen, zoals jou, prikkel met een zin of opmerking. Dat we in gesprek met elkaar gaan en ‘in contact’ zijn.

Voor mij zijn juist die verschillen, het feit dat jij anders denkt dan ik, dat jij misschien een rode trui geweldig vind en ik liever een paarse trui heb, die verschillen dat maakt ons uniek. Dat jij graag op vakantie naar land x gaat en ik naar land y.

En is dat niet wat we allemaal willen? Uniek zijn op onze eigen manier!

Dus ja, ik beken dat ik ‘schuldig’ ben. Schuldig aan het feit dat ik nog steeds die kritische vragen stel en dat zal blijven doen. Schuldig aan het feit dat ik anders ben dan jij. Ik zal altijd mijn best blijven doen om bij mezelf te blijven en mezelf de tijd te gunnen om te voelen of iets klopt voor mij. Net zo goed als dat ik anderen zal blijven ‘prikkelen’ met vragen of zomaar een opmerking plaats.

Nog even geduld

Maar voor nu is het een kwestie van nog even geduld hebben. ‘Stil’ en thuis in een hoekje te zitten en zo min mogelijk contact te hebben…

Ik ben dankbaar voor de tijd die me nu gegund wordt om me verder te verdiepen zodat ik jou nog beter kan helpen. Dus, nog even geduld en even wachten voor massage(therapie). Voor nu ben je welkom voor Touch of Matrix® en afstandsbehandelingen

Ik hoop je snel weer te ont-moeten.

Hartegroet,

Astrid