Het zit in mijn genen

En wat dat ‘het‘ dan is kan heel divers zijn. Wat denk je van bepaalde familiepatronen, gedachten, conditioneringen of aannames? Je hebt het ongetwijfeld al wel eens gehoord of zelf gebruikt: ‘Ik kan er niets aan doen, het zit in mijn genen’ of ‘Ja, maar mijn ouders deden het ook altijd zo’. Eigenlijk bijzonder hoe gemakkelijk het is om dit tegen jezelf of anderen te zeggen en daarmee een soort van excuus of bevestiging te hebben dat het klopt of goed is wat je zei.

Laten we dat gegeven, het zit in mijn genen, nu eens vanaf een andere kant benaderen.

Familie

Appeltaart

Tradities die bij een familie horen en steeds opnieuw doorgegeven worden bestaan al generaties lang en zullen waarschijnlijk ook nog generaties lang aan elkaar worden doorgegeven. Variërend van dat recept van oma van die éne speciale appeltaart of wat dan ook tot bepaalde denkpatronen.

Klinkt dat laatste vreemd?

Klinkt dat laatste vreemd?

Of juist heel logisch toch als je bedenkt dat je nu eenmaal bestaat omdat er ooit een zaadcel en een eicel bij elkaar zijn gekomen en jij het resultaat bent van deze samensmelting. De informatie van jouw ouders en al die ouders daarvoor zit dan toch verweven in jou, dus die gedachte en uitspraak van ‘het zit in mijn genen‘ is mede daarom zo vreemd nog niet.

Ganzen familie

Laat ik je dan nog wat verder meenemen op deze ‘reis’.

Opvoeding

De eerste levensjaren van jouw leven ben je afhankelijk van de zorg van anderen. Je geeft aan dat je honger hebt of dat je op de één of andere manier bepaalde behoeftes hebt. Je gaat je hechten, binden aan bepaalde personen en, afhankelijk van de band, ontstaat het gevoel van veiligheid, geborgenheid, vertrouwen. De basis van jouw leven is gelegd.

Uit verschillende onderzoeken is gebleken dat de mate van hechting een belangrijke factor is in jouw emotionele en sociale ontwikkeling. Hier ligt dan ook een rol voor ouders of opvoeders. Als zij niet of onvoldoende in staat zijn geweest om bij te dragen aan een stevige en veilige basis dan zou het kunnen dat jouw basis minder stevig is dan je wellicht dacht.

De mate van hechting is beïnvloedbaar, ook als je een goede basis hebt. Zo kunnen ervaringen die je hebt kunnen de mate van hechting veranderen of aantasten. Stel dat je een goede, stevige en veilige basis hebt maar op een gegeven moment krijg je te maken met een ingrijpende ervaring. Deze ervaring kan (onbewust) een negatief effect hebben op jouw veilige basis.

Gelukkig is het altijd mogelijk ‘gaten’ in jouw veilige basis, te herstellen!

Meer lezen of informatie over hechting, bijvoorbeeld in het boek:
Eerste hulp bij hechting, taal voor ouders en hun jonge kind – Paulien Kuipers o
f zoek op Ouderschap en opvoeding

Familie'zaken'

Naarmate je ouder wordt zul je merken dat je (on)bewust dingen over hebt genomen van je ouders. Misschien dat kleine gebaar, een houding of bepaalde uitspraken. Logisch want dat zijn zaken die je dagelijks ziet en voor jou heel normaal zijn.

evolutie lemniscaatvorm

Daarnaast zie je ongetwijfeld dat je ook uiterlijk eigenschappen of kenmerken hebt die jouw ouders ook hebben wat ook heel natuurlijk is. Als je opa of oma nog leven of je hebt foto’s zou het zelfs kunnen dat je kenmerken of eigenschappen van hen in jou herkent.

En zo zou je nog veel verder terug kunnen gaan om die karakteristieke neus, kaaklijn of bouw van het lichaam steeds terug te zien komen bij jou of in jouw familie.

Goed, best leuk om dit zo eens te bekijken toch?

Dan heb ik het nu vooral over de uiterlijke kenmerken en eigenschappen gehad maar hoe zou dat zijn met die dingen die je wat dieper liggen zoals gevoelens en gedachten?

Daar wordt niet over gepraat!

Herken je dat? Je wilt het ergens over hebben en ineens is dat er, zo’n uitspraak als: “Daar wordt niet over gepraat.” Of, misschien nog wel erger, jouw vraag of opmerking wordt gewoon genegeerd of men springt snel naar een ander onderwerp…

Taboe

Terug naar de opmerking: daar wordt niet over gepraat!

Iets waar niet over gepraat wordt is op de één of andere manier een soort van ‘verboden’ terrein. Maar wat nu als jij iets ergs mee maakt, je wilt jouw verhaal kwijt bij je ouders en zij zeggen: ‘daar wordt niet over gepraat!‘.

Op zo’n moment krijg je te maken met emoties als boosheid, verdriet, angst … en gevoelens als afwijzing, niet gezien worden, niet gehoord worden… Gebeurd dat één keer dan hoeft dat geen probleem te zijn maar ook hier geldt de kracht van herhaling. Kun je  deze emoties of gevoelens niet uiten dan worden ze ergens in jou opgeslagen. Meestal ben je je daar niet van bewust en gebeurd dit op onbewust niveau.

Onthou dat laatste even… dat dingen die je onderdrukt (onbewust) ergens in jou worden opgeslagen.

Misschien bedenk je allerlei argumenten waarom jouw ouders geen antwoord willen geven of er niet over willen praten waarmee je je eigenlijk verontschuldigd voor het gedrag van jouw ouders. Of kijk je naar jezelf en voel je je afgewezen, niet gezien of niet gehoord waarmee je jezelf juist ‘op de kop’ geeft? Of misschien doet het je niets en laat je het voor wat het is.

Jouw ontwikkeling gaat gewoon verder en je maakt van alles mee. Leuke dingen en minder leuke dingen. Mooie en fijne ervaringen die je onthoudt en de mindere ervaringen met onprettige emoties en gevoelens die (onbewust) worden weggestopt. Alles wat je meemaakt in jouw leven wordt ergens in jou opgeslagen.
Hierbij merk ik nog even op dat ervaringen waarbij dingen zijn weggestopt nog niet helemaal zijn afgerond (hier kom ik later nog op terug). Overigens, ik baseer mijn opmerking dat alles wat je meemaakt ergens in jou wordt opgeslagen op ervaringen van oudere mensen die ‘terugkeren’ naar herinneringen uit hun jeugd.

Aan de hand van opgeslagen ervaringen is bijna te voorspellen wat jouw reactie zal zijn als zich een vergelijkbare situatie voordoet. Dat is immers wat jij al kent en je hebt toen op die manier gereageerd dus … 

Dan krijg je misschien te maken met dat stemmetje in jou die van alles zegt, jouw aannames en jouw conditionering.

In de meeste gevallen heb je geen last van dat stemmetje in jou. Het is immers dat stemmetje in jou die jou je hele leven al wil beschermen en zich veilig voelt in de voor jou zo bekende omgeving.

Het zit in mijn genen rood

Dat stemmetje in jou

Oh dat stemmetje in je dat zegt: ‘nee, niet doen’ of ‘oeh dat is eng en onveilig’. Dat stemmetje wat je enerzijds helpt en aan de andere kant ook zo kan afremmen. Wat is dat toch en kan dat stemmetje niet gewoon uit? Misschien heb je dat wel eens of meerdere keren gedacht. Nee, dat stemmetje hoort bij jou en ja, het helpt je en kan je soms ook echt tot last zijn.

Stel je jezelf nu eens voor dat het stemmetje in jou zich het meest veilig voelt in de omgeving die het al kent: jouw comfortzone. Dat is immers bekend. Alles wat zich buiten die comfortzone bevindt is spannend, eng en gevaarlijk en daar moet je het liefst zo ver mogelijk van weg blijven.

Als je altijd luistert naar dat stemmetje in jou dan zou dat inhouden dat je je niet verder kunt ontwikkelen en blijf je in de situatie zoals die nu is. Is dat wat je wilt dan is dat prima. Wil je echter ontdekken en nieuwe dingen ervaren dan zul je moeten dealen met dat stemmetje in jou. Je kunt dat stemmetje in jou ook omarmen en vertellen dat jij wilt ontdekken en nieuwe dingen wilt ervaren waardoor je dat stemmetje in je vanuit liefde en zachtheid ‘uitnodigt’ om samen een kijkje buiten jouw comfortzone te nemen.

Ontwikkel en laat los

Hoe zou het zijn als je dat stemmetje in jou ziet als de ‘kleine versie van jezelf’? Dat jij je niet (meer) laat leiden door die kleine versie van jezelf maar boven jezelf uit stijgt.

En als je dan gaat ontdekken en ontwikkelen hoe fijn zou het dan zijn als je die aannames of conditionering waar je last van hebt op kunt ruimen? Dat je vanaf nu op een normale manier met elke situatie om kunt gaan, zelfs als het een situatie is die je eerder uit de weg ging omdat het vervelende herinneringen met zich mee bracht. Wat zou het voor jou betekenen als je helemaal vrij bent van allerlei emoties of gevoelens van jouw ouders? Dat je echt jouw leven leidt en dat wat van een ander is bij de ander kan laten?

Hoe zou het zijn als je al die opgeslagen emoties en gevoelens mag opruimen zodat je er geen last meer van hebt?
Weet je het nog wat ik hier eerder schreef?

Zie jouw ontwikkeling als een ballonvaart. Er worden allerlei voorbereidingen getroffen want het moet wel veilig zijn. Je neemt voldoende eten en drinken mee en alles wat je nodig hebt voor jouw ballonvaart. De ballon is gevuld, jij bent al in de mand gestapt en je bent klaar om te vertrekken.

Om echt op te kunnen stijgen zul je nog een paar stappen moeten nemen. Ontdoe je van dat wat jou op de grond houdt, laat ballast los. Je neemt alleen mee wat je echt nodig hebt!

opstijgende ballon

Zo is het ook in jouw leven. Om verder te kunnen ontwikkelen is het nodig om dat achter je te laten wat je niet meer nodig hebt en alleen dat mee te nemen wat je echt nodig hebt.

Vraag je zelf dan ook eens af wat die pijn, angst of wat het dan ook is, jou iets oplevert? Als het antwoord nee is laat het dan achter je. Kies voor dat wat je wel iets oplevert, denk aan plezier, geluk en liefde. Het is aan jou.

Heb je hulp nodig?

Vond je bovenstaand bericht interessant of herkenbaar, laat het me weten.
Wil jij naar aanleiding van dit bericht ballast bij jezelf opruimen en heb je daar mijn hulp bij nodig, neem dan contact met me op. Je doet dit het best door me een mail te sturen.

Ik wens je veel plezier tijdens jouw ballonvaart en wellicht tot binnenkort.

Hartegroet,
Astrid