Help, ik heb een relatie

Grappig en confronterend tegelijkertijd. Heerlijk om weer het gevoel te hebben van samen zijn, elkaar beter te leren kennen en iets op te bouwen. Wauw en confronterend omdat ik, naast de ander, ook weer dingen in en bij mezelf ontdek. Te merken dat een ongetwijfeld goed bedoelde opmerking me onverwachts terug werpt in de tijd en vaak oude en soms pijnlijke herinneringen oproept. Dan te voelen dat dit weer dezelfde pijn teweeg brengt of juist weer spanning geeft waardoor ik onbedoeld fel reageer of juist in een oude emotie schiet.
Geweldig leuk ook om aan de andere kant weer een diep gevoel van geluk en verliefdheid te hebben en te genieten van die heel kleine dingen die het leven leuk maken. Onverwachtse verrassingen te krijgen of juist iets cadeau te geven.

Afijn, een heel pakket aan interessante zaken die mijn leven behoorlijk op de kop zetten. En, zoals het in mijn hele leven lijkt te gaan, gebeurt dit alles in een razend tempo. Alsof er een lawine van een berg af komt. Hoezo stap voor stap?

Pijn en gevoelens

Nu is het misschien alsof ik deze relatie erg vind maar dat is onjuist. Ik vind het heerlijk en geniet en leer van elk moment. Leer ik van dit alles? Jazeker en ik ervaar dat ook echt als levenslessen. Soms geeft een confrontatie ook echt pijn in mijn lijf en ervaar ik weer eenzelfde soort pijn als eerder in mijn leven. Oude emoties komen naar boven en het is dan bijna of ik een eerdere situatie opnieuw beleef. Bijzonder is dan dat ik nu kan observeren zonder ‘in een emotie te duiken’. Daardoor ben ik nu in staat oude emoties toe te laten en daardoor ontstane spanning los te laten.

Klinkt dat vreemd? Zie het alsof je heel lang iets heel stevig moet vasthouden. Uiteindelijk ontstaat een krampachtige situatie die pijnlijk is. Wanneer de pijn genegeerd wordt en je het gevoel uitbant zul je wennen aan de pijn en uiteindelijk zelfs geen pijn meer ervaren. De situatie zal uiteindelijk zelfs als normaal aan gaan voelen. Kom je op een gegeven moment in een situatie waarbij je iets los mag gaan laten dan zul je je eerst moeten realiseren dat je iets vasthield. Pas dan kun je, met of zonder hulp van anderen, toelaten, accepteren en loslaten. En omdat iedereen anders is zal jouw proces ongetwijfeld anders zijn dan mijn proces. Dat maakt iedereen, in mijn beleving, zo bijzonder.

Denken, doen, voelen…

Voor mij is het opnieuw ervaren van samen-zijn een hernieuwde kennismaking met voelen. Ik dacht de laatste jaren van mezelf al dat ik meer voelde maar haha, dat bleek toch echt een gedachte te zijn. En tja, dat denken en van daaruit doen deed ik veel meer vanuit mijn hoofd en dat is heel anders dan doen en voelen vanuit het hart.

Voor mij voelt het als heel bijzonder om vanuit deze hartenergie naar mezelf en anderen te kijken. Net alsof de verbinding veel intenser is. Afijn, spreek alleen maar eens een woord als hartelijk of liefdevol uit. Bij mij ontstaat vrijwel gelijk een warme gloed in mijn hart.
Merk je niets? Ga dan eens voor de spiegel staan, kijk jezelf in de ogen en zeg tegen de spiegel: Ik hou van jou.

Voel je nu iets?
Prachtig toch als je ook van jezelf kunt houden. Of is het zo dat je (nog meer) van een ander kunt houden als je een goede relatie met jezelf hebt?

Geniet van wie je bent en geniet van het leven.

afbeelding bloem