Een niet gestelde hulpvraag

Helpen zit, volgens mij, in iedereen. Tenminste zo is mijn ervaring altijd geweest. Je hoeft je vraag maar kenbaar te maken en er is altijd wel iemand die helpt. Sterker, het is zelfs zo dat mensen al willen helpen voor er een hulpvraag is gesteld. Klinkt goed toch? Nou misschien wel minder goed dan je verwacht. Wil jij weten waarom, lees dan verder.

Even een beeld schetsen waarin ik schets hoe een ongestelde hulpvraag leidt tot een onverwachte uitkomst.

Stel je loopt op de stoep langs een drukke straat zonder verkeerslichten of zebrapaden. Je ziet een, in jouw ogen, onzeker ogend iemand staan en het lijkt erop dat deze persoon wil oversteken. Je gaat naast deze persoon staan en op het moment dat het rustiger is pak je de arm van deze persoon en lopen jullie samen naar de andere kant van de straat.

‘Wat doet u nu?’ vraagt deze persoon enigszins verbouwereerd. Wat blijkt? Jouw interpretatie blijkt een invulling van jouw gedachten te zijn geweest. Deze persoon wilde helemaal niet naar de overkant.

Autonomie en eigen verantwoording

Ik herken bovenstaand maar al te goed. Zelf wil ik ook graag mensen helpen, jou helpen en daar heb ik inmiddels wel een eigen weg in gevonden. Tijdens een lesdag vroeg een docent wie van de aanwezigen zich tot doel hadden gesteld anderen te helpen. Tja, vrijwel iedereen stak een hand op, ook ik. Toen kwam de docent met een verhaal. Dit verhaal deel ik graag met jou want bij mij vielen ineens een aantal puzzelstukjes op hun plaats.

Stel je loopt op een pad. Het pad slingert en er liggen allerlei obstakels op het pad. Ineens zie je dat naast je, op een ander pad een enorme steen ligt. Je ziet in de verte dat er iemand aankomt en je besluit om de steen opzij te leggen. Het kost je aardig wat moeite en als je eindelijk de zware steen van het pad af hebt zie je dat die andere persoon moeiteloos over het vrijgemaakte pad loopt. Dat doet je genoegen en je wordt er blij van. Herkenbaar?

Je vervolgt je eigen pad en ziet verderop een boomtak liggen op een ander pad. Je besluit ook hier om de boomtak weg te leggen om daarna weer je eigen weg te vervolgen. Zo gaat het nog even door en aan het eind van de rit realiseer je je dat je toch best moe bent en dat je veel later bent dan je eigenlijk van plan was.

Tot zover dit verhaal. Misschien herken je jezelf wel of gedeeltelijk en is het inderdaad zo dat je graag andere mensen helpt. Wat is nu de boodschap in dit verhaal? De docent was hier heel helder in en somde een aantal punten op waarmee hij bij mij gezorgd heeft voor een andere aanpak.

Doordat je obstakels op andermans pad(en) weg hebt gehaald geef je de ander vrij baan waardoor je ook ‘kans(en)’ weghaalt hoe iemand om leert gaan met obstakels. Tevens is het risico aanwezig dat je hierdoor (on)bewust ‘last(en)’ van anderen op je nek neemt. Je loopt ook niet meer je eigen (levens)pad, wordt geremd door het opruimen van andermans obstakels en kan hierdoor onvoldoende goed doen wat je zelf te doen hebt. Hij noemde daarnaast nog zaken als: jouw leven in het teken van andere zetten, tijd verdoen met anderen en grenzen stellen. Waar blijf jij?!

Wauw, dat vond ik nogal wat en ondanks dat ik het op dat moment niet helemaal met hem eens was, ik wilde immers alleen maar helpen, voelde ik dat toch dat er een bepaalde waarheid in zijn verhaal zat. Op de weg naar huis kwam ineens de boodschap binnen…
Met mijn goed bedoelde helpen ontnam ik een ander de kans om te gaan met zijn / haar eigen obstakels!

Eigenlijk was mijn helpen dus geen helpen meer, maar het tegenovergestelde. Ik ontnam met mijn hulpacties, een ander steeds een mogelijkheid te kunnen leren, om te kunnen gaan met obstakels en daardoor te groeien en ontwikkelen. Oja en ik zette mijn leven opzij om iemand anders ‘vrij baan’ te geven. Wie deed ditzelfde op mijn pad? Of kreeg ik ook de ‘shit’ van anderen op mijn pad, ook al deed ik dat zelf…

Je begrijpt dat ik vanaf toen besloot om te wachten tot iemand een (hulp)vraag stelt. Als ik iets wil zal ik ook zelf actie moeten ondernemen, zelf om hulp moeten vragen als dat nodig is. Logisch want iemand kan niet aan mij aflezen of ik hulp nodig heb. Net als jij, heb ook ik geen display op mijn hoofd waarin staat met wat ik nodig heb of wil.

Een prachtige les waar ik veel van geleerd heb. Het is voldoende om iemand te laten weten dat ik er ben als dat nodig is. Iedereen heeft een eigen verantwoordelijkheid en iedereen bepaalt zelf wanneer hij / zij hulp van een ander nodig heeft.

Bijkomend voordeel zie ik ook dat naast eigen verantwoording, groeien en ontwikkelen, zaken als afhankelijkheid, ‘klein’ houden creëren wegvallen. Thema’s waar ook van alles over te vertellen is, dat is echter voor een andere blog.

Heel dankbaar ben ik voor deze les. Een les die me nog vaak te binnen schiet, die ik vrijwel dagelijks toepas en die ik vanuit mijn hart met jou wilde delen. En natuurlijk gebeurt het nog wel dat ik iemand help zonder dat er een hulpvraag is gesteld. Tja en achteraf vraag ik mezelf dan wel eens af of ik iemand hier nu echt mee hielp of dat ik het met een andere reden heb gedaan… en dat maakt me dan weer mens denk ik dan maar.

Voor mij dan ook goed om zo af en toe weer bij mezelf te rade te gaan en te kijken waarom ik iets doe, wat ik doe en voor wie ik iets doe. Blijft leuk… Ik ben benieuwd of jij je hierin herkent en waarom jij iets doet…